Design bad

Portugezen kunnen iets heel mooi, maar ook heel lelijk maken. Dit werd me weer eens duidelijk tijdens het bezoek aan de heet water bronnen op de Azoren. Laat ik voorop stellen dat ik enorm genoten heb van het badderen in deze ijzerhoudende baden.
De Açorianos hebben de baden als extra inkomstenbron ontwikkeld. Dat betekent dat ze muurtjes hebben gemetseld, kleedhokjes gemaakt en een toegangsbedrag vragen. En dan zie je het verschil tussen heel mooi en heel lelijk. Je hebt de simpele witte baden. Grijs en groen van het vocht en het slechte onderhoud. En je hebt de design baden van hardhout, glas en staal. Beide varianten worden even goed bezocht. Beide varianten liggen in de overweldigende natuur met enorme varens, palmbomen, platanen, dennen en oeroude mossen.
Die natuur maakt het lelijke een beetje goed. Maar omgekeerd heb ik ook ervaren dat goed design het prachtige van de natuur versterkt. Voor het eerst heb ik bewust ervaren hoe design een fijne beleving echt kan vergroten.

Pockets

Ik volg al een tijdje met enthousiasme de Scary Pockets. Dit is een muziekinitiatief uit California wat wekelijks een bekend liedje uitbrengt in een eigen funky arrangement. Uitgevoerd door heel veel verschillende muzikanten. De song Crazy is mijn long term favorite, wat ik ook fijn heb nagespeeld met de band.
Onlangs stuitte ik op de grote man achter Scary Pockets, Jack Conte. Jack is een muzikale alleskunner en organisator. Hij vormt met zijn vrouw het duo Pomplamoose en is ook oprichter en CEO van Patreon. Patreon is een initiatief waar kunstenaars hun fans betalende abonnementen kunnen bieden en daarmee eerlijk geld verdienen. Ze zijn daardoor minder afhankelijk van de grote commerciele platformen die iedereen afknijpen.
Daarnaast heeft Jack Conte een heel leuk kanaal op Instagram over creativiteit. Alles wat hij over creativiteit heeft geleerd, schreeuwt hij de wereld in. Echt inspirerend. Te veel tips om hier te noemen, maar eentje die veel langs komt: blijf doorgaan, blijf experimenteren, deel wat je maakt.

Werkbespreking

We hadden de eerste werkbespreking van het studiejaar. Iedereen had extra zijn best gedaan om veel werk te maken. Het was een komen en gaan van tassen, kisten, karretjes, mappen, vuilniszakken. Bij de deur van het lokaal stapelde de kunst zich op alsof het niets was. De bespreking was met een gemengde groep van eerste- en tweedejaars. Je voelde de spanning.
De docenten deelden hun observaties en adviezen, de studenten hielden hun mond.
De laatste werkbespreking van het afgelopen jaar was blijkbaar confronterend geweest. Bijna hadden alle tweedejaars hadden een of andere blokkade gehad. De eerstejaars waren nog onbevangen, maar ook wel zenuwachtig om hun persoonlijke werk aan de wereld te tonen.
Iedereen kreeg wat persoonlijke feedback, maar heel veel feedback kwam op het zelfde neer. Maak meer, experimenteer, varieer met materialen, kleuren, vormen, strepen, vlakken, posities, contrast. Wat dient zich aan? Zoek grenzen, bouw voort. Maar wel vanuit wat je al hebt. Zoek je idioom. Wees vrij. Exposeer niet, want commentaar kan blokkerend werken. Blijf niet hangen in een onderwerp of thema, omdat je je daarbij thuis voelt. Juist dan moet je doorgaan met het onverwachte.
Dit laatste advies had ik precies nodig. Ik ben de laatste weken best wel blij met mijn sculpturen en tekeningen, maar de volgende gaat steeds meer op de vorige lijken. Ik moet mezelf verrassen dus.
Hoe het verder gaat? Je ziet het vanzelf op deze site.

Fisherman’s friends

We hadden spontaan zin in een film om te lachen. Veel keus was er niet, want er draaiden alleen maar drama films. De enige film waar we wat lol verwachtten was deel twee van The Fisherman’s Friends. Het vervolg op de succesvolle film van een paar jaar geleden over een visserskoor uit Cornwall. We hadden daar wel goede herinneringen aan.
Maar wat viel deze film tegen. Wat een kinderachtig verhaal. Flauwe grappen over gender en overspel, het verschil tussen vissers en boeren, stinkende zweetvoeten, de opportunistische muziekindustrie. Een mopperende hoofdpersoon die betutteld werd door zijn moeder en opeens een liefje kreeg waardoor hij een compleet ander personage werd. Allemaal zeer ongeloofwaardig.
Mijn emoties gingen van hoop dat de film nog leuk zou worden, naar ergernis over de voorspelbaarheid, naar uiteindelijk toch wel lachen. Maar dan lachen omdat het zo stom was.
Het hardst heb ik misschien wel gelachen om mijn veel te harde nies. Iedereen in de bioscoopzaal schrok. Het was een nies veroorzaakt door een Fisherman’s Friend…

Routine

We spraken bij de koffieautomaat met wat collega’s over ochtendroutines. Iedereen had een eigen voorkeur. De een wilde zo lang mogelijk in bed blijven liggen en had maar 20 minuten nodig om klaar te zijn voor vertrek. De ander liet zich leiden door de dynamiek van jonge kinderen. Met kinderen is een vaste routine onmogelijk.
Ik vertelde over mijn uitgebreide ochtendroutine Tsi. Vijf activiteiten voor activatie, inspiratie, meditatie, creatie en relatie. Vijf activiteiten voor een fijne dagstart. Ik merkte dat ik er wat beschaamd over deed. Vooral over het feit dat ik er een uur eerder voor opsta. Ik was bang dat ze me voor gek zouden verklaren. Maar het viel mee. Mijn collega’s zagen de waarde er wel van in. Maar zelf hadden ze toch niet de tijd voor zo’n ochtendroutine.
Een uur hoeft natuurlijk ook niet. Ik ben ooit ook gewoon begonnen met drie kniebuigingen en wat armzwaaien.

Zwembroek

Ik zocht een zwembroek. Drie keer was ik al door de hele winkel gelopen. Stapels kleren had ik gezien, maar ik kon geen zwembroek vinden. Tenminste niet de zwembroek die ik zocht. Een korte, een strakke, een Speedo-achtige. Ja, een bermuda hadden ze wel. Zo’n enorme tent tot op je knieën. Waar je de nog uren die natte kledder om je bovenbenen voelt nadat je een duik hebt genomen. Ik zocht een sportieve zwembroek. Om echt mee te zwemmen. Om baantjes mee te trekken door het kanaal. Het is immers nog steeds dertig graden buiten.
Uiteindelijk de winkeljuf gevraagd. Ja hoor, zo’n zwembroek hadden ze wel. Uit een stapel kinderbroekjes op een onderste plank kwam een grijze zwembroek te voorschijn. Niet mijn kleur, wel mijn maat. En mijn soort. Een echte zwembroek. Toen ik bij de kassa kwam werden net de mutsen en dassen uitgepakt. In de planning houden ze geen rekening met hoe warm het is. Ik ga lekker zwemmen vanmiddag.

Toelating

Het is gelukt, ik ben aangenomen op de deeltijd kunstacademie. Wat was het een spannende en leerzame dag.
Het idee om me aan te melden voor de kunstacademie is nog maar drie weken geleden ontstaan. Het was mevrouw Di Basi die er mee kwam, nadat ze me weer de hele vakantieweek had zien kliederen in mijn schetsboek. Wow, wat goed idee. Zou het kunnen? Ik ging meteen op zoek. Het aanbod van deeltijd kunstopleidingen is heel beperkt, maar ik was meteen enthousiast over de opleiding in Utrecht. Ik kon nog op de lijst komen voor de toelating van drie weken later. Er had zich iemand afgemeld. Lucky me.
Tja, en toen moest ik als een gek “werk” gaan maken. Aankomen met mijn schetsboek was vast niet genoeg. Ik heb geplakt, gebouwd, gezaagd, geschilderd, getekend, gefotografeerd en video’s gemaakt. Ik knutselde nog een aardige collectie bij elkaar.
De toelating was strak georganiseerd. Iedereen had een eigen tijdsslot. Je kreeg 10 minuten om het werk neer te zetten en vervolgens was er een gesprekje met een docent. Tenminste dat was de bedoeling. Bij mij ging er iets fout in de planning, waardoor ik langer moest wachten, maar ook geen 10 minuten opbouwtijd kreeg. De docent liep samen met mij naar het lokaal en het gesprek begon meteen tijdens het uitpakken van mijn werk. Ik had helemaal nagedacht over de volgorde en het verhaal van mijn brouwsels, maar daar kwam niets van terecht. Alles ging kriskras door elkaar en ik kreeg een stortvloed aan vragen en feedback. Het voelde alsof ik weer examen moest doen. Alsof ik een middelbare scholier was tijdens een mondeling. Zeer ongemakkelijk. Geen enkel teken of het okay was wat ik had laten zien of dat ik zou worden aangenomen. In de auto naar huis voelde ik me gefrustreerd en enigszins ongelukkig. Dat me dit nog eens zou overkomen op mijn leeftijd. Voor mijn gevoel had ik mijn ziel op tafel gelegd en was daar een oordeel over geveld. En niet persé positief. Ik belde vanuit de auto meteen mijn jongste dochter die er al wat jaartjes kunstacademie op heeft zitten. Ik kon opeens helemaal begrijpen hoe zij zich soms voelt na beoordelingen.
Nadat ik de feedback een tijdje had herkauwd, kon ik het wel waarderen. Het waren suggesties waar ik meteen iets mee kon. Mijn motivatie om naar de academie te gaan sloeg weer om naar de positieve kant.
En het is gelukt. Vanavond kreeg ik een mailtje dat ik in september mag beginnen in een groep met 14 medestrudenten. Zin in! Al zie ik ook al een beetje op tegen de beoordelingen. Maar daar word je groot van zullen we maar zeggen. Maakt niet uit hoe oud je bent.

CX

CX staat voor Customer Experience en gaat over hoe klanten de dienstverlening van een bedrijf ervaren. Voor ons bedrijf is het een belangrijk onderwerp. Je wilt dat mensen een “optimale klantbeleving” hebben. Zowel bij de kennismaking met het bedrijf als later als ze eenmaal klant zijn. Het is bijna onmogelijk om van binnen uit het bedrijf te weten wat de ideale CX is. Je bent immers zo gewend aan het eigen aanbod en klantproces, dat je hier niet objectief naar kan kijken. Je zult echt aan de klanten zelf moeten vragen hoe ze de dienstverlening ervaren.
De trend is natuurlijk al langer dat zoveel mogelijk CX digitaal is. Bedrijven als CoolBlue en BOL.com blinken hier in uit. Maar, wat menselijk contact kan toch ook een hele belangrijke bijdrage leveren aan de beleving.
Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met Accept Mission een aanbieder van online software om innovatie te stimuleren. Uiteraard was er een free trial en een heleboel materiaal voor een goede zelfstart. Het registreren ging alleen niet helemaal goed bij mij, waarna ik een hulpmailtje heb gestuurd. Binnen een minuut had ik antwoord en kreeg ik de vraag of ik via een video call wat hulp kon gebruiken. Prima. En voor dat ik het wist, was ik in gesprek met een leuke medewerker (Creatieve Kop) van Accept Mission die me alle ins en outs van de tool toelichtte. Super handig en betrokken. En een super CX. Ik weet nog niet of ik de tool echt ga gebruiken, maar deze kennismaking heeft me alvast een heel goed gevoel gegeven.

Zonnebrandcrème

De zon en de wolken volgen elkaar vandaag snel op. Het is ideaal weer om in de tuin te werken. (Vandaag ben ik de enorme onkruid graspollen uit de bloementuin aan het spitten. Daarmee vul ik de gaten uit onze zandweg op die de afgelopen winter ontstaan zijn. Heel circulair.)
De zon is zo fel, dat zonnebrandcrème nodig is. Zonnebrandcrème, een veelbesproken product in ons gezin. De vrouwen zijn altijd op zoek naar de beste zonnecrème. Het moet goed beschermen, natuurlijke grondstoffen bevatten, niet wit maken en niet prikken in de ogen. Hoeveel merken ze al niet  geprobeerd hebben? Ik maak me hier allemaal niet zo druk om. Ik gebruik gewoon factor 30 van de Lidl. En wat is het een feest om die crème in de lente weer te gebruiken. Elke keer als ik de geur van deze zonnebrandcrème ruik, herinner ik me een vakantiedag uit het verleden. Vanmorgen was dat een stranddag in Bretagne. En net was het lekker surfen in Caparica. Heerlijk hoe je neus kan meehelpen om mooie herinneringen op te halen.

Opwarmer

Deze eerste week van het jaar doen we een onderzoekssprint over Datagedreven Werken. Dit onderwerp speelt al heel lang in de samenleving, maar lijkt weer helemaal hot op dit moment. Wij willen beter begrijpen wat organisaties bedoelen met Datagedreven Werken en hoe ze komen tot een succesvolle implementatie.
Tijdens onze sprintstart zijn we begonnen met een opwarmer om ons alvast in te leven in het onderwerp en elkaar wat beter leren kennen. Ik heb alle teamleden gevraagd hoe data in hun privé leven speelt.
Het was even nadenken, maar al snel kwamen de voorbeelden. Uiteraard ontkom je er met alle sociale media niet aan dat data een belangrijke rol speelt in ieders leven. Spotify, LinkedIn, Instagram, Google, allemaal sturen ze je tips en content die past bij jouw gedrag en behoefte. Maar dat is natuurlijk nogal onbewust. De voorbeelden waar mijn teamleden bewust met data omgaan, blijken vaak te maken hebben met sport. Het meten van stappen, van prestaties, van hartslag, van routes, van hoe anderen het doen. Iedereen gaf aan dat dit motiverend werkt. Iedereen was het er ook over eens dat je je onderbuikgevoel niet aan de kant moet schuiven. Maar ook dat het datagedrevene na een tijdje toch wat minder wordt. Je wilt niet blijven kijken hoeveel stappen je hebt gezet of hoe snel je je favoriete rondje fietst of loopt.
Volgens mij hebben we hier al belangrijke lessen geleerd over Datagedreven Werken: hoe combineer je intuitie met data en hoe houd je datagedreven vol?. Komende week eens kijken of die vragen in de professionele context ook zo spelen.