Projectenkaart

Een landelijke projectenkaart met alle uitvoeringsprojecten die buiten spelen, zou dat niet handig zijn?
Projectenkaarten zijn er in alle soorten en maten. Veel overheden, adviesbureaus en aannemers maken gebruik van online kaarten om informatie over projecten af te stemmen, te monitoren en te communiceren. Zowel intern als extern. Projectenkaarten leiden tot meer draagvlak, minder risico’s en efficiëntere uitvoering.
ArcGIS is een uitstekend platform om projectenkaarten mee te maken.
Ik heb de afgelopen tijd wat gesprekken gevoerd met organisaties om te vragen hoe wij ze kunnen helpen met hun projectenkaarten. De antwoorden variëren van het maken van een goeie kaartinterface tot het helpen bij een data architectuur.
Alle organisaties blijken behoefte te hebben aan informatie over projecten van anderen, die in hetzelfde gebied spelen. Een regionale of landelijke projectenkaart. In deze tijden van web services and API’s is dit technisch niet zo spannend. Het organiseren van een gezamenlijke projectenkaart wordt wel als ingewikkeld gezien, zo niet onmogelijk.
Ik zou de uitdaging wel aan willen gaan. Wie doet er mee?

MacBook

Ik kan niet anders dan toegeven: een MacBook is een hele mooie en handige computer.
Jarenlang heb ik een grote aversie gehad tegen MacBooks. Eigenlijk tegen alle Apple-producten. Dit heeft te maken met de hoge prijzen die Apple vraagt, maar ook met het fanatisme waarmee de Apple-adepten over hun gadgets praten. Heilige vereering van alles wat uit Cupertino komt. Ik kan daar slecht tegen.
Tegelijkertijd zie ik op YouTube elke zichzelf respecterende muzikant Apple-apparaten gebruiken voor opnames en live optredens. Voor sommige Apple-muzieksoftware is zelfs geen Windows-alternatief. Ik zou het toch eens moeten proberen, zo’n MacBook.
Ik wist dat mijn zoon nog een oude, kapotte MacBook had op zolder. Bij elkaar gehouden door plakband, maar alles werkte nog. Het eigen maken van de gebruikersinterface en tools kostte mij een dag, maar ik ben helemaal om. Wat een gemak!
Binnenkort mijn eerste YouTube-optreden met de MacBook.

De plantage

Complimenten voor de podcastserie De plantage van onze voorouders van Maartje Duin en Peggy Bouva.
Maartjes over-overgrootmoeder bezat 1/72ste deel van een grote Surinaamse plantage. De voorouderlijke familie van Peggy was daar slaaf. In de podcast doen ze verslag van hun zoektocht in Nederland en Suriname naar meer informatie over hun families.
De papieren archieven blijken vooral te helpen met droge feiten. Over de menselijke aspecten van de slaven en hun leven wordt gezwegen.
De podcastserie geeft een leerzaam beeld van hoe mensen zich kunnen verhouden tot het slavernijverleden. Ik snap Peggy, de activistische, antiracistiache nazaat van slaven. Maar ook Maartje die zich afvraagt of zij zich na zoveel generaties nog schuldig moet voelen over de rol van haar familie in Suriname.
Het is prachtig als Peggy en Maartje hun families bij elkaar brengen om hier over te praten. Een eerste stap naar meer begrip voor elkaar. En erkenning van de wonden van het slavernijverleden.
Wat ik zelf fascinerend vind, is hoe het leven, de cultuur, de energie van de voorvaderen doorwerken naar het heden.
Het heeft niets met slavernij of racisme te maken, maar het maakt mijzelf ook nieuwsgierig naar mijn eigen over-over-overgrootouders in Drenthe en Amsterdam.

Klimaat

Deze week heb ik twee films gezien over de gevolgen van de klimaatverandering. A life on a planet van David Attenborrough en I am Gretha van Gretha Thunberg. Allebei persoonlijke en zeer indrukwekkende verhalen. De één van een bijna honderdjarige man Attenborrough die terugkijkt op de avonturen in zijn leven en ziet hoe razendsnel de biodiversiteit achteruit gaat en de aarde onbewoonbaar wordt. De ander van een zestienjarig meisje die honderdduizenden jongeren op de been te brengen om te demonstreren tegen de klimaatveranderingen en in de VN alle wereldleiders boos toespreekt dat ze de klimaatafspraken moeten naleven. Attenborrough en Greta hebben hun eigen stijl, hun eigen toon, hun eigen persoonlijke verhaal. Maar allebei spreken ze over de 6th mass extinction die dreigt. De zesde massa-uitsterving in de geschiedenis van de aarde. Op papier zijn deze woorden niet te bevatten. Maar met hun films laten Attenborrough en Greta je beseffen hoe echt en serieus dit is. De films raken je recht in je hart. Er is geen tijd meer te verliezen. Iedereen in actie!

Liefdesziek

Soms denk je dat er in deze coronatijd niets anders meer is dan de hele dag videobellen achter de computer. Maar er is nog steeds theater. Al is het wel anders dan normaal.
Deze week ben ik naar de Oostpoolvoorstelling Liefdesziek geweest van schrijver Bart van den Donker en regisseur Charli Chung. Met 30 bezoekers, 1 gastvrouw, 2 acteurs en 1 technicus was de sfeer in Huis Oostpool surrealistisch. Maar dat deed niets af aan het fantastisch uitgevoerde toneelstuk.
Het ging over het verlangen van twee personages naar elkaar, Dag en Nacht. Op netjes 1,5 meter afstand spraken ze harop hun fantasieen uit over hun toekomstige ontmoeting. Maar ook hun angst hiervoor. Na de ontmoeting  zou immers altijd het afscheid op de loer liggen. Er dan maar niet aan beginnen? Ondanks de hunkering? Het leek alsof denken en voelen met elkaar in gesprek waren. Een uur lang rationele overwegingen en romantische verlangens in prachtige taal.
Toch een heel andere ervaring dan ’s avonds onderuitgezakt naar een Netflix-serie kijken. Er op uit!

Handig

Ik heb geen twee linkerhanden, maar echt handig ben ik ook niet. Als ik een klusje aanpak, dan moet ik nogal eens iets twee keer doen, omdat het de eerste keer net niet helemaal lukte. Daarnaast is mijn afwerking vaak slordig, waardoor de verbetering toch net wat minder lijkt op een verbtering. Ook kan ik niet klussen zonder het uiten van de nodige krachttermen. Iets waar mijn gezin zich nogal aan kan storen.
Als ik dit zo schrijf, is het een wonder dat ik nog wel eens een hamer of zaag oppak. Afgelopen weekend heb ik mezelf overwonnen. Ik heb een nieuw, tweedehands Borettiformuis geplaatst in de keuken en zelf aangesloten op het gas. Het ging in een keer goed en het ziet er prachtig uit.
Het is me helaas niet gelukt om niet een paar keer te vloeken tijdens het zagen en schroeven, maar het is me vergeven. Iedereen is blij en heeft al een keer gekookt. Waar zo’n klusje al niet toe kan leiden. Ik heb nu al zin om ook de rest van de keuken aan te pakken.

Laura H

Ik was bij de première van de voorstelling Laura H in het Stadstheater in Arnhem. Prachtige recensies in de landelijke kranten. Toneelgroep Oostpool heeft een voorstelling gemaakt van het boek van Thomas Rueb over het jonge leven van Syriëganger Laura H. Haar bekering tot de Islam, haar vertrek naar Syrië, haar vlucht naar Nederland en haar veroordeling.
Toen het boek van Rueb uitkwam, was er veel ophef over in de media. Net als in de aanloop naar deze voorstelling. Is het geoorloofd om zoveel aandacht te geven aan dit kalifaatmeisje, een lid van een terreurorganisatie?
De tegenstanders laten luid van zich horen. Gelukkig vindt de pers overwegend dat dit verhaal verteld moet worden. Om vragen te stellen, om te zien dat niet alles zwart-wit is.
Fantastisch dat deze voorstelling zoveel discussie en emotie oproept. Daar gaat theater over.
Er is daardoor niet zoveel aandacht voor het fantastische spel van de acteurs. Helemaal niet erg. Maar op deze plek wil ik graag als trotse vader mijn allergrootste complimenten geven aan Tim Olivier Somer, die in de voorstelling drie hoofdrollen speelt.

Broederschap

Tijdens een avondwandeling door Rotterdam stuitte ik samen met een collega op het prachtige Koningin Emmaplein. Hier staan kolossale herenhuizen van rond de 19e eeuw waar vroeger de havenbaronnen woonden.
Het middelste huis valt het meest op. Vijf kolossale verdiepingen met bovenop twee torentjes.
Toen we stiekem naar binnen keken, zagen we een gezelschap van heren aan een enorme tafel witte wijn drinken. Ze gebaarden ons om binnen te komen en voor we het wisten volgden we de gastheer trappetje op trappetje af naar het souterrain. Of we even wilden vertellen waarom we naar binnen keken. Ah, nieuwsgierigheid. Een uitstekende eigenschap van de mens. De heren vertelden dat ze net een discussie hadden of ze nu wel of niet de luiken zouden open zetten voor mensen van het westen. Wel dus, en daarom mochten wij even op bezoek komen. Er volgde een ingewikkeld betoog over verbinding, broederschap, bouwhutten en dankbaarheid richting de meester. De heren bleken vrijmetselaars.
Net toen we dachten een glas wijn aangeboden te krijgen, was het de hoogste tijd om op te hoepelen. De heren hadden een concertpianist uitgenodigd die Beethoven voor hen ging spelen. Zo sponsorden ze de kunsten.
Een fascinerend gezelschap. Nieuwsgierigheid stond bij hen hoog in het vaandel, maar ons hebben ze verder geen enkele vraag gesteld.

Eindwerkstuk

Zoals elke ouder ondersteun ik mijn kinderen graag bij de belangrijke keuzes in het leven. Voor een zoon in de eindexamenklas is dat de keuze voor de vervolgstudie en het onderwerp voor het eindwerkstuk. Mijn zoon is al sinds begin dit jaar aan het nadenken over het laatste. Hij heeft een brede interesse, wil iets theoretisch én praktisch, maar wil vooral zo min mogelijk tijd besteden. Eigenlijk is dat laatste het belangrijkste kriterium. Dat maakt het niet makkelijk. Hij wordt regelmatig door de school gemaand om met ideeën of uitwerkingen te komen. Op dat moment slaat even de paniek toe en moet het hele gezin helpen. We gaan stickeren, overleggen, helpen met de opzet. Allerlei onderwerpen zijn al langs geweest dit jaar: thuissensoren inrichten, muziekcompositie maken, kookboek samenstellen en veel meer. Ondertussen kost het nadenken over een onderwerp meer tijd dan gewoon beginnen.
Afgelopen week was de deadline vanuit school. Hij heeft eindelijk iets bedacht wat theoretisch en praktisch is, maar in zijn beleving vooral weinig tijd kost.
Hij gaat een bordspel maken om mensen bewust te maken van hoe weinig duurzaam smartphones zijn. Het moet in januari klaar zijn, dus ik verwacht dat hij in de kerstvakantie wel gaat beginnen.

Mondkapjes

Premier Rutte heeft het al meerdere keren gezegd: met 50 procent van de kennis moet het kabinet 100 procent van de coronamaatregelen nemen. Dat geeft niet echt vertrouwen. Deze zomer was ik in Portugal en daar gelden andere maatregelen dan in Nederland. Ook dat geeft niet echt vertrouwen.
In Portugal zijn mondkapjes verplicht in openbare gebouwen, restaurants (alleen als je binnenkomt…) en winkels en voor iedereen met contactberoepen. Hierdoor kunnen rare situaties ontstaan. Ik zag een klasje met kitesurfers op het strand allemaal met mondkapjes op. Zou het virus in de zee overdraagbaar zijn?
Vaak wordt gezegd dat je emoties het beste kan aflezen aan de ogen van mensen. Ik heb gemerkt dat de mond minstens zo belangrijk is. Zo kon ik bij de chagrijnige autoverhuurder moeilijk aflezen of hij ons niet wilde of niet kon helpen. Twee uur hebben we nodig gehad om de auto mee te krijgen.
Ik ben blij dat Amsterdam en Rotterdam besloten hebben om met de mondkapjesproef te stoppen. Het kan alleen maar leiden tot miscommunicatie.